Het laatste verhaal miste nog

De laatste woensdag is Guus met Annette en mij naar de stad Karlovac gereden, die een stuk verder naar het oosten ligt. Net als Ogulin, waar Guus en ik dinsdag waren, lag Karlovac tijdens de Joegoslavische oorlogen in de jaren’80 op de grens tussen Kroaten en Serviërs. In het oude centrum van Karlovac stonden nog diverse beschadigde huizen met scheuren in de muren en hekken eromheen. Ook de grote kerk stond in de steigers. Sommige gebouwen waren wel keurig opgeknapt.

In Karlovac was ook een oorlogsmuseum over de recente Joegoslavische oorlogen met kleine wapens binnen in de vitrines en tanks en een mig vliegtuig buiten op het veld. Ook was er een apparaat met heel veel vakken om meerdere projectielen af te vuren.

Ook bezochten we de “Tesla Experience”, een veelal interactief museum over het leven van Tesla met veel herhaling. Er was een apparaat in de vorm van een arm met een grote hand met vinger, die werd opgeladen en dan sprong er een vonkje over, als je je hand dichtbij hield. Aan het einde was er een quiz op de vloer, waarbij je op de juiste tegel moest gaan staan.

Op de terugweg stopten we bij kasteel Dubovac, gelegen op een heuvel met één hoge toren en twee lagere torens. De plattegrond was enigszins driehoekig. Zowel de Frankopan als de Zrinski families hebben er gewoond.

Op weg naar de snelweg kwamen we verderop nog langs de ruïne van het kasteel van Novigrad Na Dobri, waar twee torens en de omringende muren nog overeind stonden. In dat kasteel zouden ooit nog Maltezer ridders hebben gewoond. Begin 1944 is het door Joegoslavische partizanen in brand gestoken. Het miezerde inmiddels, dus Annette en ik hebben snel even wat foto’s genomen voor we weer in de auto stapten.

De laatste donderdag zijn Guus, Annette en ik langs de Kamačnika rivier geklauterd over boomwortels en stukken rots en af en toe langs een afgrond. Er was een gedeelte met een smalle kloof, watervalletjes en bruggetjes en daar was het het mooist. Veel verder liep er een hoge brug van de snelweg over de kloof en verderop was er een dam die het water op niveau hield. Helemaal aan het einde van de wandeling was het water erg blauw. We zagen visjes zwemmen, die net uit het water sprongen om vliegjes te vangen, die net boven het wateroppervlak vlogen. Ook zagen we een kleine specht in een boom. We konden zien dat daar in nattere tijden een waterval omlaag zou vallen.

Op de heenweg hadden we eerst nog geprobeerd om met de auto dichterbij de bron te komen en dat waren erg vage, smalle, slingerende weggetjes door het bos op een berg. Uiteindelijk hield het asfalt op en kwamen er steeds meer plassen op het paadje. Zo kwamen we uiteindelijk bij een houten huis zonder ramen, gelegen hoog boven de bruisende rivier, die we konden horen, maar niet zien, vanwege alle bomen. Toen zijn we via die vage route weer teruggereden naar het restaurant langs de weg en daar bleek toch de toegang naar de kloof te zijn.

Tegen de tijd dat het vrijdag was, was ik inmiddels erg moe. Het hielp ook niet dat ik verkleumd uit het zwembad kwam en dat toen bleek dat Guus de boiler op de badkamer net helemaal leeg had staan douchen. Om Cas te citeren: “Daar vind ik wat van!”

Voor een bezoek aan de - nabij het meer gelegen - grot bij Fužine was ik nog wel te porren. Er waren de gebruikelijke druipstenen met aan het einde een grotere “zaal”. Op de terugweg probeerde de gids voor ons nog wat extra informatie in het Duits af te spelen vanaf haar telefoon, want zij sprak alleen Kroatisch.

Na nog een nacht met wat in de verte burlende herten, zijn we weer teruggereisd.